Bjorn
Artikelen van Bjorn.
Waarom hebben meeuwen donkere vleugels? Het kan hen helpen door de lucht te zweven
Zweefvogels hebben meestal lange en dunne vleugels, maar zeemeeuwen lijken een truc te hebben waardoor ze op korte, bredere vleugels kunnen vliegen De donkere kleuren bovenop de korte, brede vleugels van sommige meeuwen helpen de temperatuur van de omringende lucht te veranderen, waardoor de vogels efficiënt kunnen glijden zonder hun behendigheid in gevaar te brengen. Vogels hebben meestal relatief lange, dunne vleugels die langeafstandsvluchten ondersteunen, of kortere, bredere vleugels die meer energie-efficiënte bewegingen mogelijk maken, zoals draaien en opstijgen. Maar sommige meeuwen hebben vleugels ontwikkeld die beide kunnen door warmte uit de lucht te absorberen, zegt Madeleine Goumas aan de Universiteit van Exeter, VK. "Meeuwen vliegen altijd rond en stijgen op, en als je van die lange vleugels hebt die eigenlijk zijn aangepast om te glijden en niet om je lichaam op te tillen, zal het behoorlijk moeilijk worden om jezelf van de grond te krijgen", zegt ze. "Als ze eenmaal in
3D-model van Cat's Eye Nebula wint "First Award" bij ISEF
Middelbare scholier Ryan Clairmont van de Canyon Crest Academy in San Diego (VS), wint de "First Award" in de categorie Physics & Astronomy op de International Science and Engineering Fair ( ISEF ) met zijn project "Evolutie van de kattenoognevel onthuld door middel van morfokinematische en hydrodynamische modellering". Om deze intrigerende nevel, die ook de wetenschappelijke naam "NGC 6543" draagt, na te bootsen, gebruikte Ryan de VormX software ontwikkeld door astrofysici van het Institute of Astronomy (UNAM, Mexico) en de University of Calgary (Canada). Met zijn volumetrische morfokinematische en hydrodynamische modellering kwam hij tot nieuwe wetenschappelijke conclusies over de gebeurtenissen die leidden tot de complexe structuur van de nevel. Ryan gebruikte zijn eigen achtertuintelescoop en spectrograaf om algemene dichtheidsinformatie voor de nevel te verkrijgen. Voor de gedetailleerde modellering gebruikte Ryan afbeeldingen van de Hubble Space Telescope als referentie. Om de
Astronomen detecteren een radio "hartslag" miljarden lichtjaren van de aarde | MIT-nieuws
Astronomen aan het MIT en universiteiten in Canada en de Verenigde Staten hebben een vreemd en aanhoudend radiosignaal gedetecteerd van een ver sterrenstelsel dat met verrassende regelmaat lijkt te flitsen. Het signaal wordt geclassificeerd als een snelle radio-uitbarsting, of FRB - een intens sterke uitbarsting van radiogolven van onbekende astrofysische oorsprong, die meestal hooguit een paar milliseconden duurt. Dit nieuwe signaal houdt echter tot drie seconden aan, ongeveer 1000 keer langer dan de gemiddelde FRB. Binnen dit venster detecteerde het team uitbarstingen van radiogolven die zich elke 0,2 seconden herhalen in een duidelijk periodiek patroon, vergelijkbaar met een kloppend hart. De onderzoekers hebben het signaal FRB 20191221A gelabeld en het is momenteel de langstdurende FRB, met het duidelijkste periodieke patroon dat tot nu toe is gedetecteerd. De bron van het signaal bevindt zich in een ver sterrenstelsel, enkele miljarden lichtjaren verwijderd van de aarde. Wat die
Quantumcity-simulatie laat zien hoe je quantuminternet ter grootte van Parijs kunt maken
Een gesimuleerde versie van Parijs, waar universiteiten en telecommunicatieknooppunten met elkaar zijn verbonden door een kwantumcommunicatienetwerk, suggereert dat de bestaande technologie al bijna in staat is om functionele "kwantumsteden" te creëren. Door Karmela Padavic-Callaghan Binnenkort leven we misschien in kwantumsteden. Een computersimulatie van een stad waar universiteiten, datacenters en telecommunicatiehubs met elkaar verbonden zijn door kwantuminternet suggereert dat de bestaande technologie er bijna aan toe is om dit te realiseren. In een kwantumstad zouden telecommunicatie en instellingen die met enorme hoeveelheden gegevens te maken hebben, verbonden zijn in een netwerk dat kwantumapparaten gebruikt in plaats van modems en routers. Deze apparaten zouden profiteren van kwantumeffecten om het delen van informatie
Wat als de oerknal niet het begin was? Nieuwe studie stelt alternatief voor
Het universele oorsprongsverhaal dat bekend staat als de oerknal stelt dat ons universum 13,7 miljard jaar geleden ontstond uit een singulariteit - een punt van oneindige dichtheid en zwaartekracht - en dat vóór deze gebeurtenis ruimte en tijd niet bestonden (wat betekent dat de oerknal vond plaats op geen plaats en geen tijd). Er is voldoende bewijs om aan te tonen dat het heelal een vroeg stadium heeft ondergaan periode van snelle uitdijing - in een biljoenste van een biljoenste van een biljoenste van een seconde wordt aangenomen dat het universum is uitgedijd met een factor 1078 qua volume. Ten eerste breidt het universum zich nog steeds in alle richtingen uit. Hoe verder een object verwijderd is, hoe sneller het lijkt weg te bewegen van een waarnemer, wat suggereert dat de ruimte zelf uitbreidt (in plaats van dat objecten eenvoudigweg met een constante snelheid door de ruimte bewegen). [Big Bang Theory: 5 Weird Facts About the Universe's Birth]. Lees
De ringen en kanteling van Saturnus zouden het product kunnen zijn van een oude, ontbrekende maan | MIT-nieuws
Wervelend rond de evenaar van de planeet, zijn de ringen van Saturnus een dode weggeefactie dat de planeet op een helling draait. De omgorde reus draait in een hoek van 26,7 graden ten opzichte van het vlak waarin hij om de zon draait. Astronomen hebben lang vermoed dat deze kanteling het gevolg is van zwaartekrachtinteracties met zijn buurman Neptunus, aangezien de kanteling van Saturnus, als een tol, met bijna dezelfde snelheid voortschrijdt als de baan van Neptunus. Maar een nieuwe modellenstudie door astronomen aan het MIT en elders is ontdekt dat, hoewel de twee planeten ooit synchroon waren, Saturnus sindsdien aan de aantrekkingskracht van Neptunus is ontsnapt. Wat was verantwoordelijk voor deze planetaire herschikking? Het team heeft één zorgvuldig geteste hypothese: een ontbrekende maan. In een studie die vandaag verschijnt in Wetenschap , stelt het team voor dat Saturnus, die tegenwoordig 83 manen huisvest, ooit nog minstens één man herbergde, een extra satelliet die ze